Pubblico di sotto una poesia in dialetto (spero sia giusto)
di Gaudio Catellani.
ME’ PEDER, ME E ME’ FIOL
Mè, per mè fiòl voi esser
nè un delinqueint, nè un sant…
nè péis, nè tròp alzèr…
nè inòtil, nè important…
nè tròp e gnan tròp pòc…
nè tròp onest, nè leder…
a’m piasrèv esser soul
come l’é sté mé pèder.
A’gh voi lassér nè sold…
nè dèbit da paghér…
nè capitéi da vènder…
nè roba da cumprèr…
a’m piasrèv, piò che ‘d’l'òr,
o’ ‘d’la téra…o’ di quèder…
lassèregh al ricòrd
che m’ha lassè mé pèder.
A mé fiòl a’gh voi dèr
nè tort e nè ragioun…
nè férom sottométer…
nè féregh sudissioun…
divéder tòtt in mez
come se fòss ‘n’ amzéder…
nè piò nè meno bèin
ed come ha fat mé pedèr.
(mè pèder l’era acsè!
l’era un òmen normèl…
gnint ed particolèr…
gninto d’ecessionél…
la cosa ecessionela
l’era al nòster rapòrt…
a’s parlòmm tott i dè…
anc adèssa c’l'é mort!)
Da mè fiol a’n voi gnint!
sun anca trò cuntèint
s’al dvèinta mia un idiòta
opùre un delinquèint!
c’al vèva la sò véta
come al créd oportùn…
mè, a fer ‘na cosa o’ c’l'ètra
a’n m’ha ublighè nissùn!
Però a’m piasrèv ‘na còsa:
c’al gh’essa di fradè…
che a fòssen seimp’r'unì
come soun mè cu’i mè…
che a fòssen ed paròla…
che a’n fòssen mai busiéder…
e che me vréss ‘n al bein
che mé i’ho vrù a mé pèder!
Mò la cosa piò béla,
cŏla che a’gh tégn di piò
l’è che a’m fòssen atách
al dè che amurirò
e come per me peder,
meinter che a vagh, pian pian,
i mè fiò e mè mujéra
a’m tgnéssen per la man!
